شاعر ، شاعر است ؛ رفته باشد یا نه ، فرقی نمی کند ؛ که واژه های صمیمی اش ، دلها را محوحضور می کنند و آماده عبور..

خسته شدم از بس نوشتم

و لبانم را وادار کردم به روزه سکوت...

خفه شدم بس که بغض هایم را لبخند کردم

و هر که دلتنگ بود ؛ لبنشینش شدم

 و ثانیه شمار خوشیهای ناپایداری که گاه بوسه می شد

و گاه شعر سرخی که از جنس زخم من بود.

حالا بغضم را پر می دهم تا تو...

اگر کبوتری دیدی که خیس پرواز بود این روزهای بی باران خشک لعنتی ؛

دل من است

که از میانه توفان صبر گذشته است

نصیحت را قفسش مساز که راستی راستی خسته است

 و بیش از آن که یارایش باشد پریده و پرشکسته است ...

نه این که به از آنها باشم ؛

تنها نمی خواهم به سازی برقصم

که اگرش این تن زخمی را نجنبانی میانه اش ؛

انگ عقب افتادگی می خوری و برچسب "سنتگرای افراطی خاک برسر"!...

که خاک بر سر اینی که هنرش نام داده اند ؛ اگر این هنر است

و هنرمند امروزی هر ننه قمر است!

بر من ببخش اگر از جاده ادب به در شدم

که این بی ادبان را زبان از وصف حال ناتوان است

 و می دانم که بعد ازاین ؛این راه همچنان بی پایان است...

مگر ِ؛ خیال خوب خیست ، خوابهایم را خطاب شود

و کابوس هایم را به رویایی بشوید...

شاید ندانی ؛

زیباترین ماه دنیا مهمان هر شبه من است این پلکهای بسته را

باورت اگرم نیست ؛

همین حالا برخیز

و به آیینه ای که کنج اتاق دل داری نگاه کن!

از شب بغض آمدم ، در کوله؛ آه آورده ام

بی طلوع چشم تو ؛ دل روسیاه آورده ام

زیر این سربی بی بارش ؛ سپهر غم ، عزیز

من به باران حضور تو پناه آورده ام

خواب را ...برگشته ام از شانه های ترد تو

عطر تو دارد تنم ؛ سوغات راه آورده ام!

ماه آبی من ! امشب ظلمت دل را بتاب

داغ آغوشت ، دلی پاک از گناه آورده ام

کوه غم ، شرمنده از وسع حضورت کاه شد

ماه چاه رازمی؛ شب را گواه آورده ام

دل ز من کندی و رفتی تا فراموشت کنم

من در اینجایم ولی... دل سربه راه آورده ام!

می نویسم آه و کاغذم آتش می گیرد...

می نویسم آه و دلم گر می گیرد و کاغذم آتش می گیرد ...

می نویسم آه و چشمانم خیره ماه می شود و دلم گر می گیرد و کاغذم آتش می گیرد...

می نویسم آه و...

بیا عبور کنیم و بگذریم از این گلایه های دوباره...

 امشب ؛ قلم نرمش دیگری دارد دستهایم را؛ که ماه مرا نزدیکتر است ؛ انگار در سینی نقره اش ، مهتاب را تعارف شب زنده دارانی می کند که تاب دیدار خواب را ندارند و در حال مستی زخم ؛ هایهای می بارند.

حالا عزیز ماه دیدار ...بیا و ببین...

بیا و ببین چقدر خسته ام...

چقدر خسته ام و ماه نشسته ام ...

چقدر خسته ام و شعر را دست بسته ام و ماه نشسته ام ...

چقدر...

بیا اما بگذریم...که بی عبور اگر باشیم : می شویم مثل همین مردابی که شهرش نام داده اند و قایق های کاغذی خیالی که غرقه شب و روز آنند...

بگذریم آبی ...بگذریم ؛ تا بوسه باران عشق شویم و گونه ها به عطر گل محمدی سرخ کنیم و لب به داغ ... اما نه ؛ بگذریم...

...و واژه های لبت عاشقانه می بارد

دلم چگونه ز شعر تو دست بردارد

خدای را همه آبی ؛ چه کرده ای با من؟

خیال خیس تو دست از سرم نمی دارد

شمیم خوب بهاری در این زمانه پیر

در این دیار که دستی گلی نمی کارد

عزیز شرقی من ؛ آفتاب اندیشه

به من بتاب دلم سایه بر نمی دارد

"به راه عشق شما ایستادن آسان نیست

شکست دادن هفت دیو خستگی دارد"۰

                                                                          ۰ بیتی از استاد