برای هرم خنده هات 

باران خجالت می کشد گر بغض دل را وا کنم

روزی اگر بر شانه هایت مامنی پیدا کنم

روزی اگر دلتنگی کنج نگاهت مانده را

در پنجمین فصل از کتاب سال غم پیدا کنم

بگذار تا آسوده باشم ؛ بی ریا ؛ مثل خودت:

ای کاش چون غم ، ذره ای ؛ خود را به قلبت جا کنم 

گم می شوم در راهوند درد و شب تا می رسد

عاشقترین غمگین دنیایم ؛ چرا دل وا کنم؟!

با من بمان ؛ همراه از جنس من ، ای آبیترین

تا گونه ات را شعرزار سرخ این لبها کنم

دنیای من زیباست ؛ شبهایش ولی زیباتر است

خوب است مثل کودکی، با شعر تو لالا کنم...

برای حس ترد تو

دلت از بی گذر آینه ها دلگیر است

یا شب و حادثه با ذهن ترت درگیر است؟

هر چه باشد شب ومن یار قدیمی هستیم

از همین است که اواز من عالمگیر است

جان لبهای گل سرخ نشینت ؛ دنیا ...

چرخ تو مانده جوان یا غزل من پیر است؟

غم بی حاصل دل را به دو گندم بفروش

که لب ساکت من شعر لبت را گیر است!

این که هر شب شده لیلاکده ای ، هر شعرت

از جنون است ؛ که هر واژه تو اکسیر است

خواهر بارانی ام ؛ ای یار "هل من نا..."ی من

قلب شعرم از کمان یاد تو در تیر است

خوب دل آبی ؛ عزیز هر شب من ؛شعر تو...

وقت ،از نیمه شبان رفت و قلم زنجیر است.....

                                                ع.ک

آمده ای اینجا که فرار نکنی.

 آمده ای آرام بگیری.

اگر آرام ندارد برایت ، برو.

دارد؛

.......................................................

آن حرفها پاک شدند اما ردشان هست.

از همان ردشان است که تو خوب را از بد تشخیص می دهی

عین صاحب کفش که از رد کفشش می شناسیش.

خب اشتباه هم می کنی

اشتباه هم می کنی ، ولی گاهی....

کوروش علیانی  / "باران خلاف نیست"

از تو ؛ با من

درد از من ، عشق از تو؛ زخم از من،خنجر از تو

سایه از من ، ماه از تو ؛ بال از من ، پرپر از تو

اشک از من، گریه از تو؛شانه های خیس از من

آسمان ابری از من ؛ بارش سیل آور از تو

خستگی های تن تو ، بازوان باور من

آخر عشق ،اول از تو ؛ اول عشق آخر از تو!

شب شمردن ازمن ودل را سپردن از تو و من

جاده آتش مرا و نخلهای بی سر از تو

سرخی از من؛ سبزی از تو؛لاله زار خیس با من 

                                              ع.ک

همین چند ساعت پیش بود

در سفری بی بازگشت

نشستم به اقلیم خیال

بی که دغدغه خطر

بی که آماده باش نشانه گیری با کمان ابروانت باشم

که دل در یقین تو غوطه می خورد

همین چند ساعت پیش

رهای دیدار دوستی قدیمی

دل به خیال دوباره تو پرید

در آسمان مرطوب مدیترانه ای

و من سوار باد شدم تا تو را پرنده شوم

همین چند ساعت پیش

دستهای دور مانده ات را طرح قلب ساختم

با پنجه هام

و تو در سایه نشینی که مرا ستر ندیدن می کرد

آفتابی از تبسم را گشودی ؛بی بدیل

مثل آن شب که تو مهتاب شدی

که رهم تاریک و فانوس دلم خاموش بود

شبی از شبها مرا باز صدا کن ،ای رها

تا من از هر جا که باشم

گونه های سیب باران خورده ات را بوسه گاه لب کنم

تا میان خلوت آتشنشین دستهای داغ تو

تا تماشای سحر ریزان و باران ؛ تب کنم

بی که ترانه ای رسد ؛ گاه ز دست می شود

وقت دوباره رش زدن ؛ در گذر از کویر غم

تیر کمان عشق تو باز ز شست می شود

رهای خیر مطلقم میان صبح شانه هات

ز کفر زخمهای من؛دل تو-پرست می شود!

خنجر آتشین خاطرات گر گرفته را

غلاف لحظه می کنم که زخم، مست می شود

برای بوسه ای شدن به صورت سپیده ات

گذشته ام ز مرز شب؛ حرف الست می شود

رسیده ام ز راه و شب دوباره سر رسیده است

نرو ؛ بمان ؛که غیر تو؛ هر چه که هست ، می شود