بگریز ودرد را به من وچاه واگذار

من را برو ز خویش و هر از گاه وا گذار

دلتنگی عمیق مرا غرق غم مشو

مد غم مرا به تب ماه واگذار

بگریز و فارغ از همه ام هیچ را بخند

دل را به همنشینی بیگاه واگذار

آه است و نی نشین نوایی گرفته نای

دیگر ترانه های مرا ؛ آه واگذار

قد می کشی میان من وسرو می شوی

کوهی کنند مردم از این کاه واگذار

درویش گونه ام ، همه ام خاک و آتش است

دستم به آسمان نرسد ؛ شاه واگذار

دل می شود ز خویش و تو را سخت می تپد

هر چند گشته ای ز دل آگاه واگذار

از آتش عبور تو من ؛ آب مي شوم
با شعر گرم دلت خواب مي شوم

دنيا که بی قرار  قراری نمانده است
تو بي خيال و من همه بی تاب مي شوم

در موجهاي باوردل گيج می خورم
در قایق سکوت به گرداب مي شوم