استاد ؛ استاد است. فرقی نمی کند او را چه صدا کنند ؛ که مریدان مراد خود را میابند و تا به حضور نرسند بیتابند...

قیصر ؛ شاعر بود و استاد ؛ رفت اما به جا ماند...

دستور زبان عشق را نوشت ؛ تا بدانیم عشقبازی ؛ رسمی دارد که بی آگاهی از آن دستیابی به معشوق اگر ناممکن نباشد بسیار دشوار خواهد بود ؛ هرچند سادگی و لطافت سرودن یک ترانه را داشت...

روحش شاد و یادش پایدار

هفت بیت تا استاد

ناگاه بود ضرب خبر ؛ پشتمان شکست:

"دستی عبوس"پنجره ای را دوباره بست

دستی که فرصت از شب دیدارمان گرفت

مردی دگر ز نسل غزل ...آه..شد ز دست

"قیصر"امیر شعر و "امین"..."پور" عشق بود

قلبش وسیع بود و در آن مهر از الست

"دستور عشق" را به "زبان"یاد داد و رفت

استاد واژه های غزل ؛ پرکشید و رست

دروازه دلش چو نگاهش گشاده بود

آن را تمام عمر به روی کسی نبست

چشمش همیشه شرجی و خیس جنوب بود

مهرش چگونه بود که بر سینه می نشست؟!

 "تا آمدم كه با تو خداحافظي كنم

بغضم امان نداد و خدا.... در گلو شكست"